LEDEN AAN HET WOORD

Annelien Verheye

De 1 mei ploegentriatlon van Doornik was een zalige wedstrijd waar sfeer, gezelligheid en samenhorigheid primeerden. Een klein maar leuk detail bij deze wedstrijd: het damesteam eindigde voor het herenteam (doordat de mannen een rondje meer moesten fietsen).

Annelien Verheye

De 1 mei ploegentriatlon van Doornik was een zalige wedstrijd waar sfeer, gezelligheid en samenhorigheid primeerden. Een klein maar leuk detail bij deze wedstrijd: het damesteam eindigde voor het herenteam (doordat de mannen een rondje meer moesten fietsen).

Milan Verschaeve

Dit jaar was mijn eerste triatlonseizoen in de kleuren van Inofec Triatlon Team Tielt. Ik startte mijn seizoen met een duatlon, daar kon ik mij voor de eerste keer meten met mijn leeftijdsgenoten. Na een lastige wedstrijd was ik blij met mijn 14e plaats. Maar het hoofddoel is triatlon en op 1 mei kon ik aan mijn eerste triatlon deelnemen in ploegverband samen met enkele teamgenoten.

Dit was een heel leuke en leerrijke ervaring, ik heb mij hier enorm geamuseerd. 9 mei stond ik dan aan de start van mijn eerste individuele triatlon, dit was een SVS wedstrijd in Diksmuide. Ik won hier met 5 minuten voorsprong op de tweede, dit ondanks een valpartij in het fietsen. Ik kon enorm gemotiveerd de rest van het seizoen verder zetten.

Voor we de rest van het seizoen konden verderzetten stond er nog een trainingsweekend met de ploeg gepland. Hier leerde ik iedereen een beetje kennen, het was een heel leuk weekend met leuke trainingen en vooral een heel leuke groep. 2 weken later was het dan tijd voor de duatlon in Pittem, dit was alle leeftijden en met een 13e plaats kon ik hier terugkijken op een goede wedstrijd en mijn prestatie bekijken tegenover vorig jaar. Hier kon ik een grote progressie zien.

Nu was het nog doortrainen tot het grote doel, het BK in Izegem. Het was een aparte wedstrijd doordat het zwemmen in Harelbeke was en dan 2u rust om dan de rest af te leggen, het zwemmen was niet super dus moest ik beginnen aan een inhaalrace, ik kwam aan als 21e. Ik was super blij en gemotiveerd om nog beter te doen in de laatste wedstrijd van het jaar. In Koolkerke kon ik mijn wedstrijd goed indelen en naar een 4e plaats lopen, dit was de kers op de taart.

Ik wil het triatlon team ook enorm bedanken want zonder hen had ik niet gestaan waar ik nu sta. Ik ben fier om te kunnen zeggen dat ik volgend jaar ook de kleuren van het Inofec triatlon team zal verdedigen.

Milan Verschaeve

Dit jaar was mijn eerste triatlonseizoen in de kleuren van Inofec Triatlon Team Tielt. Ik startte mijn seizoen met een duatlon, daar kon ik mij voor de eerste keer meten met mijn leeftijdsgenoten. Na een lastige wedstrijd was ik blij met mijn 14e plaats. Maar het hoofddoel is triatlon en op 1 mei kon ik aan mijn eerste triatlon deelnemen in ploegverband samen met enkele teamgenoten.

Dit was een heel leuke en leerrijke ervaring, ik heb mij hier enorm geamuseerd. 9 mei stond ik dan aan de start van mijn eerste individuele triatlon, dit was een SVS wedstrijd in Diksmuide. Ik won hier met 5 minuten voorsprong op de tweede, dit ondanks een valpartij in het fietsen. Ik kon enorm gemotiveerd de rest van het seizoen verder zetten.

Voor we de rest van het seizoen konden verderzetten stond er nog een trainingsweekend met de ploeg gepland. Hier leerde ik iedereen een beetje kennen, het was een heel leuk weekend met leuke trainingen en vooral een heel leuke groep. 2 weken later was het dan tijd voor de duatlon in Pittem, dit was alle leeftijden en met een 13e plaats kon ik hier terugkijken op een goede wedstrijd en mijn prestatie bekijken tegenover vorig jaar. Hier kon ik een grote progressie zien.

Nu was het nog doortrainen tot het grote doel, het BK in Izegem. Het was een aparte wedstrijd doordat het zwemmen in Harelbeke was en dan 2u rust om dan de rest af te leggen, het zwemmen was niet super dus moest ik beginnen aan een inhaalrace, ik kwam aan als 21e. Ik was super blij en gemotiveerd om nog beter te doen in de laatste wedstrijd van het jaar. In Koolkerke kon ik mijn wedstrijd goed indelen en naar een 4e plaats lopen, dit was de kers op de taart.

Ik wil het triatlon team ook enorm bedanken want zonder hen had ik niet gestaan waar ik nu sta. Ik ben fier om te kunnen zeggen dat ik volgend jaar ook de kleuren van het Inofec triatlon team zal verdedigen.

Evy Degrande

Mijn eerste kwarttriatlon:  de kallemoeietriatlon in Beernem op vaderdag 10 06 2018.

Ruim 17 maanden na mijn  allereerste zwemles waarbij ik na 25 meter crawl met een hartslag van 155 aan de boord kwam vond ik mezelf klaar voor de allereerste ‘wedstijd’. Maar hoe begin je daar aan, een eerste wedstrijd kiezen?  Het antwoord is simpel: op de looptraining op zondag kom je dat te weten door met de ervaren rotten te praten en al gauw was beslist dat dat dan Beernem zou worden: niet te ver, hopelijk niet te koud, misschien enkele thuissupporters, veel clubleden.

De inschrijvingen voor triatlonwedstrijden gebeuren maanden vooraf, wat je de indruk  geeft zeeën van tijd te hebben om voor te bereiden, maar die dag komt sneller dan verwacht.  Het trainingsweekend in Vielsalm drie weken ervoor was een goede voorbereiding en bracht extra tips voor de wissels, wanneer te eten en drinken…

Het motto was om vooral plezier te hebben, me niets van een eventuele tijd aan te trekken en dat hielp om weinig tot geen stress te hebben. Enkel de gedachte daar met mijn materiaal alleen naar toe te moeten rijden en niet weten waar te moeten zijn of hoe mijn fiets te (de)monteren was voor mij stresserend.

Gelukkig mocht ik mee met een ITTT-camionette, aan de deur opgehaald, niks demontage, fiets kon er op zijn geheel in en ik was mee met iemand die perfect wist hoe het allemaal in elkaar zat.

We waren die dag met 13 club leden die deelnamen. De typische kleine ITTT grapjes vlogen al snel over en weer, ideaal om de zenuwen toch wat onder controle te houden.

Het zwemmen was minder lastig (en korter) dan gedacht en het kanaal was breed genoeg om niet teveel armen en voeten van andere zwemmers te moeten voelen . De wissel zwemmen/fietsen duurde eeuwen want ik kreeg mijn wetsuit niet uit en pas na meerdere minuten zat ik eindelijk op mijn nieuwe koersfiets. Het fietsen vond ik absoluut het leukste van allemaal: drie rondjes van 15 km, niet teveel wind, continu iemand die aanmoedigde, ik kreeg vleugels. Jammer dat ik mijn extra eten was vergeten om tijdens het fietsen nog wat bij te tanken, want dat voelde ik tijdens de 10 km lopen in de loodzware hitte. Gelukkig werd ik naar de eindmeet geschreeuwd door de vele supporters die waren meegekomen.

De finish: pure euforie! Mijn familie: apetrots!

Alles samen een fantastische ervaring, smakend naar meer. Ik heb nog weken op wolken rondgelopen met de gedachte aan die prachtige dag: een mix van inspanning, concentratie, supporters, kameraderie, veel voor- en nabeschouwingen, tonnen leute en endorfines na de wedstrijd!

Evy Degrande

Mijn eerste kwarttriatlon:  de kallemoeietriatlon in Beernem op vaderdag 10 06 2018.

Ruim 17 maanden na mijn  allereerste zwemles waarbij ik na 25 meter crawl met een hartslag van 155 aan de boord kwam vond ik mezelf klaar voor de allereerste ‘wedstijd’. Maar hoe begin je daar aan, een eerste wedstrijd kiezen?  Het antwoord is simpel: op de looptraining op zondag kom je dat te weten door met de ervaren rotten te praten en al gauw was beslist dat dat dan Beernem zou worden: niet te ver, hopelijk niet te koud, misschien enkele thuissupporters, veel clubleden.

De inschrijvingen voor triatlonwedstrijden gebeuren maanden vooraf, wat je de indruk  geeft zeeën van tijd te hebben om voor te bereiden, maar die dag komt sneller dan verwacht.  Het trainingsweekend in Vielsalm drie weken ervoor was een goede voorbereiding en bracht extra tips voor de wissels, wanneer te eten en drinken…

Het motto was om vooral plezier te hebben, me niets van een eventuele tijd aan te trekken en dat hielp om weinig tot geen stress te hebben. Enkel de gedachte daar met mijn materiaal alleen naar toe te moeten rijden en niet weten waar te moeten zijn of hoe mijn fiets te (de)monteren was voor mij stresserend.

Gelukkig mocht ik mee met een ITTT-camionette, aan de deur opgehaald, niks demontage, fiets kon er op zijn geheel in en ik was mee met iemand die perfect wist hoe het allemaal in elkaar zat.

We waren die dag met 13 club leden die deelnamen. De typische kleine ITTT grapjes vlogen al snel over en weer, ideaal om de zenuwen toch wat onder controle te houden.

Het zwemmen was minder lastig (en korter) dan gedacht en het kanaal was breed genoeg om niet teveel armen en voeten van andere zwemmers te moeten voelen . De wissel zwemmen/fietsen duurde eeuwen want ik kreeg mijn wetsuit niet uit en pas na meerdere minuten zat ik eindelijk op mijn nieuwe koersfiets. Het fietsen vond ik absoluut het leukste van allemaal: drie rondjes van 15 km, niet teveel wind, continu iemand die aanmoedigde, ik kreeg vleugels. Jammer dat ik mijn extra eten was vergeten om tijdens het fietsen nog wat bij te tanken, want dat voelde ik tijdens de 10 km lopen in de loodzware hitte. Gelukkig werd ik naar de eindmeet geschreeuwd door de vele supporters die waren meegekomen.

De finish: pure euforie! Mijn familie: apetrots!

Alles samen een fantastische ervaring, smakend naar meer. Ik heb nog weken op wolken rondgelopen met de gedachte aan die prachtige dag: een mix van inspanning, concentratie, supporters, kameraderie, veel voor- en nabeschouwingen, tonnen leute en endorfines na de wedstrijd!